Muğla’nın turistik ve gözde ilçelerinden biri olan Datça, sadece doğal güzellikleriyle değil, aynı zamanda yıllara meydan okuyan emektar esnaflarıyla da dikkat çekiyor. İlçede çeyrek asrı aşkın süredir hizmet veren Rıdvan Arslan, kaybolmaya yüz tutmuş bir zanaatın, ayakkabı tamirciliğinin bölgedeki tek temsilcisi olarak öne çıkıyor. gazeteekonomik.com.tr olarak yerel ekonominin ve zanaatkarların nabzını tutmaya devam ederken, 43 yaşındaki Arslan’ın hem başarı hem de hüzün dolu hikayesini sizler için derledik.
Depremden Kaçış ve Yeni Bir Başlangıç
Rıdvan Arslan’ın Datça serüveni, Türkiye tarihinin en acı olaylarından biri olan 1999 Düzce Depremi ile başlıyor. Aslen Mardin Midyatlı olan ancak o dönemde Düzce’de yaşayan Arslan, depremin yarattığı travma ve zorlukların ardından abisinin desteğiyle Datça’ya yerleşiyor. Henüz genç yaşlarda hem eğitimine devam edip hem de abisinin yanında çıraklık yaparak mesleğe adım atan Arslan, ustalığını abisinden devraldığı bayrakla sürdürüyor. O günden bu yana tam 26 yıldır Datça halkının eskilerini yeniliyor, kopanlarını onarıyor.
Ambarcı Caddesi’nin Vazgeçilmez Durağı
İlçenin işlek noktalarından Ambarcı Caddesi’ndeki mütevazı dükkanında faaliyet gösteren Arslan, sadece ayakkabı tamiriyle sınırlı kalmıyor. Çanta, kemer ve cüzdan gibi deri aksesuarların bakım ve onarımını da büyük bir titizlikle gerçekleştiriyor. gazeteekonomik.com.tr okurları için yaptığı açıklamada Arslan, işini severek yaptığını ve ilçe halkıyla kurduğu bağdan dolayı huzurlu olduğunu belirtiyor. Datça sakinlerinin kendisine gösterdiği sevgiden memnun olan usta, rakipsiz olmanın ticari avantajlarını yaşasa da bu durumun manevi bir ağırlığı olduğunu da gizlemiyor.
“Rakibim Yok Ama Gelecekten Endişeliyim”
İlçede kendisinden başka ayakkabı tamircisi bulunmamasını değerlendiren Rıdvan Arslan, bu durumun iki farklı yüzü olduğuna dikkat çekiyor. “Datça’da bu işi tek başıma yapıyorum, hiç rakibim olmadı. Bu durum ticari olarak mutluluk verici olsa da, mesleğin geleceği açısından düşündürücü,” diyen Arslan, zanaatın devamlılığı konusundaki kaygılarını dile getiriyor. Usta ismin en büyük korkusu ise kendisinden sonra bu tezgahın boş kalacak olması.
Ahilik Kültürü ve Çırak Sorunu
Geleneksel mesleklerin en büyük sorunu olan “çırak yetişmemesi”, Datça’da da kendini hissettiriyor. Gençlerin bu tür zanaatlara ilgi göstermediğini, eğitim sisteminde veya teşviklerde eksiklikler olduğunu vurgulayan Arslan, şu çarpıcı ifadeleri kullanıyor: “Bir çırağım olsa dünyalar benim olurdu. Arkamdan bu işi sürdürecek birinin yetişmesini çok isterdim. Eğer ben bu işi bırakırsam, korkarım ki Datça ayakkabısız kalacak.”
Emek ve sabır isteyen bu mesleğin, öğrenildiği takdirde ömür boyu sahibine ekmek kazandıracağını belirten Arslan, gençlere ve ailelere de çağrıda bulunuyor. Tüketim toplumunun getirdiği “kullan-at” alışkanlığına karşı tamir kültürünü yaşatmaya çalışan Arslan, dükkanında her gün yeni bir hikayeyi tamir etmeye devam ediyor.
